Што заправо рече Ципрас

25.јануари 2019

Во исклучително напната и конфликтна, речиси воена атмосфера,со протести и судири на улиците, грчкиот парламент го ратифицира договорот од Преспа.

Во жестоката парламентарна расправа која му претходеше на гласањето, маркантно место имаше настапот на премиерот Ципрас. Во грчките медиуми неговиот говор беше оценет како “историски“.

Македонските медиуми пак, здружено, како по договор, ја премолчеа и ја игнорираа суштината на реченото од Ципрас. Место информација и факти, на јавноста и беше сервирана изместена слика: битното и суштинското сокриени во мрак, а фокусот на вниманието насочен кон само на еден мал дел, каде што Ципрас ги спомнува граѓанската војна, бегалците, и Мирка Гинова.

Извадени од контекст,

овие негови зборови се интерпертирани како промена во грчкиот став и како нов однос кон нас. Но, смисолот е сосема поинаков.

Што навистина рече Ципрас?

Неговиот говор беше, пред се, беспоштедна пресметка со лицемерието на грчката опозиција. Точка по точка, Ципрас дава конкретни и прецизни податоци за сите нивни минати преговори, обиди и предлози за решение.  Ги разобличува двојните стандарди на Неа Демократија и ПАСОК. Аргументирано им докажува дека со договорот од Преспа се постигнати сите централни нешта што и двете партии уште многу, многу одамна ги имаат поставено како своја “црвена линија”, но никогаш не успеале да ги добијат.

Со доста цинизам и без никаква милост, Ципрас удира по дволичноста на грчките партии кои, додека се во опозиција, глумат запалени националисти – а се однесуваат сосема поинаку кога се на власт. Трезвено и со факти, ги потсетува дека клучното барање на нивниот сегашен отпор и протести – да не се допушти зборот Македонија ниту во сложено име – тие самите никогаш не го имаат применето додека биле на власт. Ниту една грчка влада. Дека тој став бил актуелен само како алатка за потхранување на фантазиите во моментите на, како што вели, “националистичко лудило“, а реалноста била секогаш малку поинаква.

Напомена:
Говорот на Ципрас е долг, а целта на овој напис е, пред се друго, да ги изложи на видело лагите на македонските медиуми. Поради тоа, не правиме целосна нализа, туку одиме директно на делот кој е испревртен и прикажан однаопаку во “нашите“ медиуми.
Интегралниот текст на говорот можете да го прочитате тука.
Десертот за крај: пресметката со грчките комунисти.

Комунистичката партија, со свои 15 пратеници во парламентот, има забележливо место во политичкиот живот на Грција. Каков е денес нивниот став кон договорот од Преспа?

Макар да велат дека овој договор, “наметнат со поткуп и уцени и во двете држави”, нема да реши никаков проблем меѓу двете земји, а ќе биде од корист “само за воинствените планови на НАТО, за империјализмот на САД, и за грабежот на крупниот капитал во регионот“, сепак, решението на проблемот го гледаат – ни помалку ни повеќе, туку во

поништување на целокупната основа врз која се темели антиисториската теорија за “македонска нација“.

Декларацијата на КПГ можете да ја прочитате тука.

Но, нивниот однос кон македонскот прашање не бил секогаш ваков. Комунистичката партија на Грција има долга историја, богата со документи и податоци за поинаквите идеи од кои се воделе во минатото:

1940
Комунистите … не ја порекнуваат реалноста за националната угнетеност на еден народ и на желбата на тој народ (која е во срцето и душата на секој македонски работник) еден ден да се ослободи од јаремот на потчинетоста. Комунистите ги восприемаат овие стремежи за слобода на македонскиот народ како свои сопствени, и отсега гласно го декларираат нивното право на самоопределување, дури и отцепување, ако така сакаат.
1981
Социјалистичката влада на ПАСОК, веднаш по изборната победа, ја укинува забраната за враќање во земјата на учесниците во граѓанската војна …. но само за оние што се “Грци по род“.
Комунистичката партија на Грција јавно ја осуди дискриминацијата на грчката влада, која со оваа одлука им го ускрати правото да се вратат во своите домови на 70 000 македонски борци.
2018
Свеченоста во чест на 100 годишниот јубилеј од основањето на КПГ, грчките комунисти ја посветија и на 70 годишнината од херојската смрт на Мирка Гинова:

Долг е патот на ретроградната еволуција на свеста на КПГ, од некогашното признавање, до денешниот уплав од постоењето на македонска нација. И токму оваа нивна недоследност, оваа нивна противречност и болна точка, беше избрана како неодбранлива цел кон која ќе биде насочен завршниот удар во грижливо срочениот говор на Ципрас.

Врвот на својата говорничка вештина,  цинизам, итрина, демагогија и духовитост, Ципрас ги насочува кон тоа да исцрта јасна слика за апсурдот и гротескноста во кои се зацапани грчките комунисти, кои, во овој момент,

застанати на иста страна од барикадите со крајната десница, со оние што самите ги нарекуваат “криминалната Златна Зора, политички наследници на нацизмот”,

… делуваат малку дезориентирано.

Комунистите се збунети, но Ципрас не е луд. 

Обраќањето кон нив го започнува со една силна метафора: го споредува сегашниот момент од постоењето на КПГ со крајот од животот. Им држи парастос во буквална смисла на зборот: сурово и без тронка милост, им посочува дека, во моментот на заминувањето, погледот назад кон изминатиот животен пат не е само вообичаено оддавање почест, туку и соочување со судот за своите дела, суд на совеста од кој никој не може да избега:

“И бидејќи КПГ е богата со историја – сто години историја – мислам дека денес држи место да се одбележи нивната историја“.

“Не сакам да го спомнувам славомакедонскиот буквар што комунистите од Ташкент им го делеа на децата на славомакедонските борци од Демократската Армија на Грција“.

“Не сакам да ги спомнувам ни 70-те илјади бегалци од Граѓанската Војна, на кои грчката држава во 1983 им го одзеде правото да се вратат во нивната татковина“.

“Ниту пак ќе ја спомнам славомакедонката Ирини Гини, Мирка Гинова, првата жена – комунист стрелана во граѓанската војна“.

“Со овие ваши прашања на совеста треба да се соочите самите вие“.

Има ли воопшто некаков смисол, има ли било каква логика, да се трудиме во цинизмот на Ципрас да пронаоѓаме некаков “пресврт во грчкиот став по македонското прашање“, како што тоа беше протолкувано во хорот контролирани македонски медиуми?

Многу тешко, речиси невозможно. Ципрас е јасен и недвосмислен.

“Признавање на македонски народ“ не му е ни на крајот од умот и воопшто не се оптоварува со такво нешто. Но, тоа е друга тема.

А што да правиме со македонските медиуми?

Од прв до последен, известувањата им беа по еден ист калап: ниту збор за суштината на договорот од Преспа, која Ципрас во детали ја објаснува во својот говор. Единствена пренесена информација е ругањето со комунистите, но извадено од контекст, зачинето со емотивен набој, и прикажано како нешто што не е: 

“речиси шокантен дел околу Граѓанската војна“
“Ципрас ја спомена и Мирка Гинова“
“ретко кој грчки политичар вака отворено се осмелил да зборува за ова болно прашање“

… а дел од нив отворено лажат и измислуваат зборови што наводно ги рекол Ципрас:

“Ќе ја носите на душа Мирка Гинова” – Сакам да кажам
“Ги заборавивте децата од Ташкент“  – radar.mk
“Оставам на вашата совест дали ќе гласате.“ – emagazin.mk

И сега што? Кому да му веруваме, на Ципрас, или на македонските медиуми? Мислам дека дискусијата по ова прашање завршува во оној момент, кога ќе го прочитате говорот на Ципрас.

За крај, збор-два и знаменосците кои, од самиот почеток па до денес, се на чело на колоната, и го развеваат интелектуалниот барјак на македонската национална лоботомија. Креативноста со која ги  китат и дотеруваат трчи-лажи  приказните објавени во македонските медиуми, и од тој  материјал и си прават емотивно набиени филмови, во кои Ципрас е месија-спасител, секс-симбол и историска личност рамна на Кенеди, Линколн или Тито – е просто неверојатна:

Кица Колбе “Има мигови во историјата, во кои една реченица има сила да ги урне навидум моќните кули од силни пропаганди и политички табуа, градени со децении”.

Сашо Орданоски “Знам барем за неколкумина овдешни повозрасни сограѓани (не само Егејци!) кои се расплакале слушајќи го говорот на Ципрас”

Дејан Азески “ова што го направи Алексис Ципрас нема да се заборави во наредните 700 години”

Вреди ли да се прашуваме, што сакаат да постигнат со овие небулози? Дали сакаат да ја потврдат нацистичката доктрина за инфериорност на  словенската раса,  со тоа што сведочат дека врвните мозоци од (сега веќе демонтираната) македонска нација немаат капацитет да одговорат дури и на така просто прашање како што е – која река тече под мостот на Вардар? Или пак по навика, самобендисано и арогантно ја потценуваат интелигенцијата на своите читатели?

Што и да е, не вреди да се губи многу време со ниту еден од нив.

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

Back to Top