Народите од Западна Европа се цивилизациски, културно, интелектуално и во било кој аспект воопшто, надмоќни во однос на народите од Источна Европа. Поради тоа, сосема нормално е источноевропските народи да им робуваат на западноевропските. Сосема оправдано е источноевропските народи да немаат право на подеднакво образование, здравство и квалитет на животот како и западноевропските.

Во нацистичка Германија, ова било официјална државна идеологија и причина за Втората светска војна. Денес, самото спомнување на биолошка или генетска надмоќ на една нација врз друга е повеќе од непожелно. Химлеровата теорија за супериорност на ариевската раса, по завршетокот на војната на меѓународно ниво била официјално осудена и отфрлена како излишна и штетна. Моралната осуда на расизмот е втемелена во основните документи на Обединетите Нации и УНЕСКО, и се чини дека е општоприфатена ширум светот.

Но, како што последната светска војна останува се подалеку зад нас во историјата, така бледнеат и повоените декларации за еднаквост, правда и мирољубиво решавање на проблемите. Силата на оружјето, постепено но сигурно, повторно се враќа на прво место.  Изговорот за воени напади и денес, како и во времето на Хитлер, е доктрината за нееднаквост на нациите, со таа разлика што расизмот не се промовира отворено, како во времето на нацизмот, туку прикриено. Место “супериорност на западните народи“ се користат термини како “супериорност на западната демократија и на западните вредности“ а место “субхумана словенска или семитска раса“ – најчесто слушаме квалификации од типот “диктаторски режим“, “екстремизам“; меѓународен тероризам“ и слично. Суштината е сепак иста.

Кај нас, меѓу најеминентните приврзаници и активни промотори на современата замаскирана и прикриена теорија за надмоќ на ариевската раса врз субхуманата словенска раса, посебно место заземаат двајца луѓе кои имаат значително влијание во јавноста: еден од нив е новинарот и публицист Сашо Орданоски, а другиот – универзитетскиот професор Денко Малески.

 

Jekkyl and Hyde

“Кој е основниот белег на македонската политика кој го дефинира профилот на нашите политичари? Измамата.“ (Денко Малески, во неговото интервју за Фокус)

 

Во своите јавни настапи, професорот Денко Малески има два изразито спротивни профили. Од една страна, знае да биде одмерен, разборит, умен, дипломат и принципиелен. Но, кога станува збор за македонското национално прашање,  тогаш, исто како и шкотскиот доктор Џекил од познатата новела на Стивенсон, се претвора во сушта спротивност на самиот себе.

Неговото алтер его најпластично се гледа во неговите ставови по таканаречениот “спор за името“ со Грција.

Според Малески, спорот со Грција не е името на државата, туку, во својата најдлабока суштина, тоа е спор околу идентитетот. Во судирот околу античкото минато македонската страна мора да капитулира, зашто реалноста е дека живееме во светот на големите и мали кучиња, во кој силата, а не правото, е она што е одлучувачко во односите меѓу народите. Историска измислица е дека Македонија била наша етничка територија која нашите непријатели ја распарчиле на почетокот на дваесеттиот век. Во спорот со Грција, во кој моќта е само на едната страна, нашиот избор меѓу две зла во суштина не е никаков избор. Единствена алтернатива ни е: свесно да ги надминеме емоциите, да го прифатиме условувањето од “западните демократии“, и темелите на нашиот идентитет да ги поставиме само на словенскиот јазик, а никако не и на историска почва.

Со други зборови, за професорот Денко Малески, словенскиот идентитет е потребна и доволна причина за нашата немоќ и неспособност, за оправданоста на тоа да ни биде ускратено правото да имаме своја историја, и за нашата подредена и потчинета положба во однос на “западните демократии“. Неговите очигледни изобличувања на елементарните историски факти не можеме да ги објасниме со недостаток на општо образование. Дисторзијата на историските факти ќе мора да му биде ставена на товар како свесна и злонамерна манипулација.

Во дилемата, на кој начин да и одговориме на неговата филозофија дека животот не е ништо друго освен една сурова и беспоштедна војна за превласт на моќните врз послабите, сепак, најсилни аргументи ни дава самиот Денко Малески. Поточно, аргументите ни ги нуди неговото поинакво јас, неговата слика за разборит и одмерен интелектуалец што самиот тој ја става на сцена во оние моменти, кога на дневен ред не му е словенската раса за која чувствува и зборува со толкав презир.

 

Коњот се држи за узди, а човекот за збор.

„…Вистинската политика не може да направи ниту чекор без нужната почит кон моралноста… Правата на луѓето секогаш мора да бидат свети, без оглед на жртвите кои владејачката сила мора да ги поднесе…Сета политика мора да го свитка коленото пред праведното… “

Ова се зборови на Емануел Кант, што Денко Малески,  во една друга прилика, кога необземен со конфликтниот свет на Томас Хобс, ни ги цитира како водечка мисла на неговото залагање за морал во општеството. “Моралниот човек ќе најде начин да се спротистави на неморалното општество. А неморалниот? Ќе бара изговори.“ – пишува Денко Малески.

И сега, што правиме? Кој е стожерот вредности, кој е компасот според кој професор Малески се ориентира во животот? Моралот и праведноста или бестијалноста на глутниците прегладнети волци?

Кажано се негови зборови: шизофрена игра е едновремено да застапуваш две нешта кои заемно се исклучуваат: правото на силата и силата на правото. Мислам дека на животното скалило на кое се наоѓа денес, Денко ќе мора да одбере меѓу едното или другото. За да го направи вистинскиот избор, ќе му помогне една приказна од исламската религија.

 

Исламот за Исус

 

Во Новиот Завет се запишани два случаи кога Исус вратил во живот умрени луѓе: Лазар, и Јаировата ќерка. За разлика од христијанството, во муслиманските книги има записи дека Исус повеќе пати ја користел својата моќ да воскреснува веќе починати луѓе. Една од приказните е следната: врвејќи покрај некои гробишта, Исус заповедал пред еден од гробовите: “стани“. Човекот станал од гробот, ги изрекол зборовите “Ла иллала ли Алла“ (нема друг Господ освен Алах) и веднаш потоа пак умрел.

Како и во секоја друга приказна, од битно значење е пораката, а не фактите. Со изговарањето на зборовите “Ла иллала ли Алла“ воскреснатиот човек се изјаснил дека е муслиман. Неговото двојно искуство, и како жив и како умрен човек му го налага тоа: најважното што човек мора да го направи додека е жив е – да се изјасни во што верува, и да постапува во склад со тоа. Умирајќи по втор пат, но сега како деклариран муслиман, човекот си обезбедил мир на душата за вечни времиња.

За секој од нас, вклучително и за Денко Малески, тој закон важи со подеднаква сила како и законот за гравитацијата. Кога ќе стигнеме до последниот момент, единствено прашање што ќе и биде поставено е – дали живеевме во склад со она во што веруваме, дали нашите ѕвезди светеа со полн сјај.

 

Религијата на Денко Малески

 

Кармата е опасно нешто, Денко. Не можеш да садиш тикви, а да береш капини. Ужасната страна на правото на посилниот, што сега го проповедаш, е дека го повикуваш тоа право да биде применето врз тебе. Ако утре се најдат неколкумина доволно силни да те ограбат, да ти ја испотепаат фамилијата, да те остават осакатен и беспомошен, нема да има зошто да се жалиш. Нели твое начело е дека „прашањето за правдата се поставува само помеѓу еднакви во сила“, и дека “силните го прават тоа што можат, а слабите тоа што мораат“?

Уште една работа ќе мора да ја поставиш на чисто: човечки би било на сите твои досегашни студенти да им пратиш писмо со извинување, затоа што си ги водел и учел во нешто во што не веруваш, во нешто што го презираш, во нешто за кое знаеш дека е лага. Меѓународното право. Или пак обратно: ако го одбереш Кант за твој учител и водач. тогаш редно би било на сите твои читатели јавно да им се извиниш за крволочната филозофија што ја проповедаш. Одлучи се за едното или за другото. На шизофренијата мора еднаш да и се стави крај.

 

Leave a Reply